Het boek start bij thuiskomen bij de voorouders en de essentie van familieopstellingen. Meyburgh onderzoekt de jaren van Hellinger in Zuid-Afrika. Ze laat zien dat familieopstellingen aspecten bevatten van rituele geneeskunde en Zuid-Afrikaanse tradities. Vervolgens trekt Meyburgh de lijn door naar grotere thema’s als dekolonisatie, westerse psychologie, machtsverhoudingen en de relatie tussen land en ziel.

Wat mij vooral raakt, is hoe zichtbaar wordt dat wij in het Westen de bedding met onze voorouders zijn kwijtgeraakt. In de voorbeelden in het boek wordt duidelijk hoe sterk we zijn geïndividualiseerd en hoe groot de afstand tussen leven en dood is geworden – terwijl in andere volkeren de doden onderdeel blijven van het leven. Ze horen erbij. Ze worden betrokken. Ze worden geëerd. De kerk en andere instituties en systemen hebben daarin een grote rol gespeeld. We mogen weer meer vertrouwen op de wijsheid die in onszelf zit, in verbinding met waar we vandaan komen.

Het boek ademt respect en dankbaarheid. Voor voorouders. Voor rituelen. Voor de schepping. Voor de wijsheid van de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Afrika. Meyburgh schrijft als witte Zuid-Afrikaanse vrouw eerlijk over de verhoudingen tussen culturen en over hoe je daar respectvol mee omgaat. Ook in de online workshop die zij onlangs voor Het Noorderlicht gaf, viel op met hoeveel respect ze spreekt. Elk woord wordt gewogen en met liefde uitgesproken.

Door de ogen van Tanja, die helder voelt wat haar plek in het geheel is, wordt voelbaar hoe belangrijk het is om je in anderen te interesseren. Waar kom je vandaan? Letterlijk en figuurlijk. In relatie tot je familie. In relatie tot de aarde waarop je bent grootgebracht. In verbinding met elkaar, beginnend bij jezelf.

Het is een uitnodiging om te zakken. Terug naar de grond onder onze voeten. Letterlijk én figuurlijk. Je te laten meevoeren in de rivier van het leven, met een sterke bedding.